Aktualny stan Wojsk Lądowych RFN

Ignacy Siedlecki

Wojska Lądowe Republiki Federalnej Niemiec, czyli HEER, liczą obecnie 61.440 aktywnych żołnierzy, w tym 4.028 kobiet (dane z listopada 2018). Siły rezerwowe składają się z około 16.000 żołnierzy, po których wcieleniu wojska powinny być w pełni gotowe do działania. Obecnie Niemieckie Wojska Lądowe są w wysokim stopniu zintegrowane z Holenderskimi Wojskami Lądowymi – niemieckim dywizjom podlegają dwie (można argumentować, że najbardziej wartościowe) z trzech holenderskich brygad.

Główne siły niemieckich i holenderskich wojsk lądowych są zgrupowane w trzy niemieckie dywizje, są to: 1 Dywizja Pancerna (Oldenburg), 10 Dywizja Pancerna (Veitshöchheim) oraz Dywizja Szybkiego Reagowania (Stadtallendorf). W uproszczeniu ich organizację można przedstawić w następujący sposób:

 

1 Dywizja Pancerna (Oldenburg)

1 batalion wsparcia dowodzenia (Oldenburg)

610 batalion łączności (Prenzlau)

9 Szkolna Brygada Pancerna (Munster)

Sztab i kompania łączności

91  batalion piechoty Jäger (Wümme)

                        33 batalion zmechanizowany (Neustadt am Rübenberge)

92 szkolny batalion zmechanizowany (Munster)

93 szkolny batalion czołgów (Munster)

3 szkolny batalion rozpoznawczy (Lüneburg)

130 batalion ciężkich saperów (Minden)

141 batalion logistyczny (Neustadt am Rübenberge)

21 Brygada Pancerna (Augustdorf)

Sztab i kompania łączności

1 batalion piechoty Jäger (Schwarzenborn) – lekkie wozy Dingo

203 batalion czołgów (Augustdorf)

212 batalion zmechanizowany (Augustdorf)

7 batalion rozpoznawczy (Ahlen)

1 batalion ciężkich saperów (Holzminden)

7 batalion logistyczny (Unna)

921 batalion piechoty Jäger (Schwarzenborn) – głęboko skadrowany

41 Brygada Zmechanizowana (Neubrandenburg)

Sztab i kompania łączności

413 batalion piechoty Jäger (Torgelow)

                        411 batalion zmechanizowany (Viereck)

401 batalion zmechanizowany (Hagenow)

6 batalion rozpoznawczy (Eutin)

1 batalion ciężkich saperów (Havelberg)

7 batalion logistyczny (Hagenow)

908 batalion– głęboko skadrowany

43 Brygada Zmechanizowana – Holenderskie WL (Havelte)

414 batalion czołgów (Lohheide) – jedna kompania obsadzona przez Holendrów

325 batalion artylerii (Munster)

901 batalion ciężkich saperów (Havelberg) – głęboko skadrowany

 

1 Dywizja Pancerna ma w swoim składzie trzy niemieckie brygady oraz jedną brygadę holenderską. Należy zwrócić uwagę na fakt, że brygady niemieckie posiadają jedynie po dwa ciężkie bataliony czołgów Leopard 2 lub bojowych wozów piechoty Puma (obecnie mogą pozostawać w służbie starsze bwp Marder). Kołowe transportery opancerzone Boxer są kupowane głównie w wersjach specjalistycznych i trafiają również do ciężkich batalionów. Batalion pancerny liczy obecnie etatowo 44 czołgi.

Trzeci batalion bojowy we wszystkich trzech brygadach to batalion piechoty Jäger (określenie ma zbliżone znaczenie do angielskiego słowa Ranger). Lekkie bataliony używają wozów Fuchs, Dingo i Boxer (ostatnie w wersjach specjalistycznych, np. dowodzenia).

Taka organizacja bardziej przypomina brygady w Hiszpanii, Francji czy we Włoszech, gdzie brygada może dysponować batalionami o mocno zróżnicowanym wyposażeniu. Struktura ta lepiej sprawdza się w przypadku wojska przeznaczonego do działań ekspedycyjnych – i jest efektem lat reform, w tym reformy z 2011 roku (plan HEER 2011), a więc jeszcze sprzed agresywnego zajęcia Krymu przez Rosję.

Pierwszą reakcją Niemiec na te działania jest wycofanie się z redukcji liczby batalionów pancernych do 4. Po ostatniej redukcji potencjału wojsk lądowych pozostawiono pewną liczbę batalionów częściowo lub całkowicie skadrowanych. Największym błędem tego posunięcia było pozostawienie ich bez przypisania im ciężkiego sprzętu, np. czołgów czy bojowych wozów piechoty. Na posunięciu tym skorzystała Polska, przejmując w latach 2013-2014 105 czołgów Leopard 2 A5 (są to wozy po gruntownej przebudowie, podobnie jak nowsze wozy A6 i A7, a w odróżnieniu od A4 i wcześniejszych wersji). Wymienione czołgi wraz z 14 wozami wersji A4, oraz innym sprzętem, mały kosztować 780 mln zł. Co gorsza, śladem Niemiec poszła również Holandia, która zrezygnowała całkowicie z czołgów. W celu wyposażenia, obok wcześniej planowanych czterech, kolejnych dwu batalionów czołgów, HEER zmuszona była zamówić przebudowę ok 100 czołgów wersji A4 do nowego standardu, określonego jako A7V (koszty modernizacji do tej wersji czołgów A5 byłyby znacznie niższe).

 

Pierwszym reaktywowanym batalionem został 14 batalion; na mocy porozumienia z Holandią jedną kompanię czołgów (z trzech) w batalionie obsadzają załogi z tego kraju, zaś sam batalion podporządkowany jest Holenderskiej 43 Brygadzie Zmechanizowanej. W tym celu Holandia przekazała 18 czołgów Leopard 2 Niemcom. Wozy te zostały skonfigurowane tak jak wozy niemieckie i są wkładem tego kraju do puli czołgów używanych przez 414 batalion.  Główną siłą brygady obok Leopardów 2 są dwa bataliony zmechanizowane, wyposażone w bwp CV9035NL.

Obecnie nie jest jeszcze znany drugi batalion, który otrzyma czołgi, może to być 413 batalion z Torgelow z 41 Brygady. Do października 2015 był on batalionem czołgów.

Obecnie zamówiona liczba 350 bwp Puma nie jest wystarczająca do przezbrojenia wszystkich batalionów zmechanizowanych (grenadierów pancernych) tego kraju. Pum wystarczyć może dla 7 batalionów, podczas gdy obecnie istnieje 9 aktywnych batalionów zmechanizowanych. Możliwe są różne rozwiązania tego problemu: modernizacja pewnej liczby bwp Marder, zamówienie wozów Boxer w wersji kołowego bwp (z wieżą bwp Puma) czy zwiększenie zamówienia na bwp Puma.

1 Dywizja Pancerna jest obecnie podporządkowana Wielonarodowemu Korpusowi Północno-Wschodniemu  ze Szczecina, obok Polskiej 12 Dywizji Zmechanizowanej oraz Duńskiej Dywizji.

 

 

10 Dywizja Pancerna (Veitshöchheim)

10 batalion wsparcia dowodzenia (Veitshöchheim)

12 Brygada Zmechanizowana (Amberg)

Sztab i kompania łączności

104 batalion czołgów (Pfreimd, Weiden)

                        112 batalion zmechanizowany (Regen)

122 batalion zmechanizowany (Oberviechtach)

8 batalion rozpoznawczy (Ahlen)

4 batalion ciężkich saperów (Holzminden)

4 batalion logistyczny (Unna)

8 górski batalion zmechanizowany (Pfreimd) – częściowo skadrowany

23 Brygada Górska (Bad Reichenhall)

Sztab i kompania łączności

231 batalion górski (Bad Reichenhall)

232 batalion górski (Bischofswiesen)

233 batalion górski (Mittenwald)

230 górski battalion rozpoznawczy (Füssen)

8 górski battalion saperów (Ingolstadt)

8 górski batalion logistyczny (Füssen)

230 Ośrodek Szkolenia (Bad Reichenhall)

37 Brygada Zmechanizowana (Frankenberg/Sa.)

Sztab i kompania łączności

393 batalion czołgów (Bad Frankenhausen/Kyffhäuser)

371 batalion zmechanizowany (Marienberg)

391 batalion zmechanizowany (Bad Salzungen)

13 batalion rozpoznawczy (Ahlen)

701 batalion ciężkich saperów (Holzminden)

131 batalion logistyczny (Unna)

909 batalion zmechanizowany (Marienberg) – skadrowany

131 batalion artylerii (Weiden i.d.OPf.)

            345 batalion artylerii (Idar-Oberstein)

905 batalion ciężkich saperów (Ingolstadt) – głęboko skadrowany

 

Niemieckie wojska lądowe posiadają w sumie 4 bataliony artylerii polowej: 1 podporządkowany 1 Dywizji Pancernej, dwa 10 Dywizji Pancernej oraz 1 Niemiecko-Francuskiej Brygadzie. Zasadnicze elementy tych batalionów to sztab, kompania logistyczna, bateria rozpoznawcza, dwie baterie artylerii lufowej (wyposażone w haubice PzH 2000) oraz jedna bateria artylerii rakietowej (wyposażona w wyrzutnie M270, zapewniające zdolności ognia kontr-bateryjnego).

10 Dywizja Pancerna ma nieco bardziej uporządkowaną strukturę od 1 Dywizji Pancernej, dwie brygady zmechanizowane mają typową organizację, ich główna siła to dwa bataliony zmechanizowane oraz jeden batalion czołgów. Batalion rozpoznawczy obok elementów rozpoznawczych na wozach Fennek dysponuje również samolotami bezzałogowymi przewożonymi na nieco większych wozach Dingo. Batalion saperów dysponuje ciężkim sprzętem torującym (opartym na podwoziach czołgów) oraz sprzętem przeprawowym (pływające promy).

Wyjątkowa w swoim charakterze jest 23 Brygada Górska, która używa lżejszego sprzętu: wozów Fuchs, Dingo i Boxer.

10 Dywizja Pancerna podporządkowana jest obecnie Euro-Korpusowi obok hiszpańskiej 1 Dywizji Zmechanizowanej, francuskiego Dowództwa Nr 3 szczebla dywizji, belgijskiego dowództwa komponentu lądowego oraz Brygady Niemiecko-Francuskiej.

 

Brygada Niemiecko-Francuska (Müllheim) – elementy Niemieckie

Sztab i kompania łączności (elementy)

291 batalion piechoty Jäger (Illkirch-Graffenstaden)

292 batalion piechoty Jäger (Donaueschingen)

                        295 batalion artylerii (Stetten am Kalt Markt)

Niemiecko-francuski batalion logistyczny (elementy)

550 kompania saperów (Stetten am Kalten Markt)

 

Formalnie 10 Dywizji Pancernej podlegają również niemieckie elementy brygady niemiecko-francuskiej. Są to m.in dwa bataliony zmotoryzowane, których podstawowym wyposażeniem są ciężkie kołowe transportery opancerzone Boxer w wersji transportera ze zdalnie sterowanym wkm. 291 i 292 batalion są jedynymi, które używają Boxerów jako podstawowych pojazdów, w reszcie wojsk lądowych wozy te są używane głównie w wersjach specjalistycznych. Inne zmotoryzowane oddziały jako podstawowego używają znacznie lżejszych, pływających wozów Fuchs.

 

Dywizja Szybkiego Reagowania (Stadtallendorf)

Sztab i kompania łączności (Stadtallendorf)

Dowództwo Wojsk Specjalnych – Kommando Spezialkräfte

1 Brygada Powietrznodesantowa (Saarlouis)

26 Pułk Powietrznodesantowy (Zweibrücken)

31 Pułk Powietrznodesantowy (Seedorf)

260 powietrznodesantowa kompania rozpoznawcza (Lebach)

310 powietrznodesantowa kompania rozpoznawcza (Seedorf)

260 powietrznodesantowa kompania saperów (Saarlouis)

270 powietrznodesantowa kompania saperów (Seedorf)

10 Pułk śmigłowców transportowych (Faßberg)

30 Pułk śmigłowców transportowych (Niederstetten)

36 Pułk śmigłowców bojowych (Fritzlar)

Centrum koordynacji SAR (Münster)

Centrum śmigłowców WL (Donauwörth)

 

Wojska specjalne, powietrznodesantowe oraz lotnictwo wojsk lądowych są w Niemczech zgrupowane w Dywizję Szybkiego Reagowania, która wcześniej była określana jako dywizja wojsk specjalnych. Jest to bardzo ciekawa organizacja, ponieważ gromadzi w jednym miejscu całość sił i środków służących do wykonywania zadań tego typu.

1 Brygadę Powietrznodesantową, pomimo bycia z natury lekką jednostką spadochronową, można traktować jako jednostkę zmotoryzowaną i przystosowaną do przerzutu jako jednostka zmotoryzowana. Piechocie mobilność zapewniają lekkie, przystosowane do przerzutu, a w razie potrzeby lekko opancerzone pojazdy Mungo. Pododdziały wsparcia dysponują lekkimi pojazdami gąsienicowatymi Wiesel m.in. w wersjach uzbrojonych z armatą automatyczną, z ppk i z moździerzem automatycznym. Zarówno Wiesel jak i Mungo są przystosowane do transportu i desantu lotniczego, mieszczą się w ładowni ciężkich śmigłowców transportowych, takich jak CH-47 czy CH-53.

 

Lotnictwo Wojsk Lądowych dysponuje pułkiem śmigłowców bojowych Tiger. Zamówienie obejmuje 55 śmigłowców, w służbie pozostać ma jednak tylko 40. Niemiecka wersja śmigłowca przenosi pociski przeciwpancerne, przeciwlotnicze oraz niekierowane pociski rakietowe, natomiast nie jest wyposażona w armatę automatyczną, jak niektóre inne wersje tej maszyny.

 

Transport żołnierzy zapewniają dwa pułki śmigłowców NH90 – łącznie wojska lądowe mają odebrać 82 śmigłowce tego typu (obecnie jest ich ok 60). Do szkolenia lotniczego używane są śmigłowce H135M, a nieco większe H145M zastępują UH-1D w roli śmigłowca poszukiwawczo-ratowniczego i śmigłowca wsparcia wojsk specjalnych. Za transport wyposażenia i duże operacje desantowe odpowiadają siły powietrzne z ciężkimi śmigłowcami CH-53G i samolotami transportowymi C-160 Transall i A400M.

 

Dywizja Szybkiego Reagowania współpracuje blisko z wojskami holenderskimi. Operacyjnie podporządkowana jej jest holenderska 11 Brygada Powietrznodesantowa. Prowadzona jest również współpraca w zakresie oddziałów śmigłowców. Holenderskie oddziały używające śmigłowców mogą współpracować ze swoimi odpowiednikami z Niemiec – Holandia używa śmigłowców bojowych AH-64D Apache (odpowiednik Tigra), średnich transportowych AS 532U2 Cougar (odpowiednik NH-90) i ciężkich transportowych CH-47 (odpowiednik CH-53).

 

Niemieckie wojska lądowe są częścią trzech wielonarodowych dowództw szczebla korpusu. Są to:

– Euro-Korpus – wraz z Francją, Belgią, Hiszpanią i Luksemburgiem. Podlegają mu: Brygada Niemiecko-Francuska (Francja i Niemcy), 10 Dywizja Pancerna (Niemcy), Dowództwo Nr 3 (Francja) – dowództwo szczebla dywizji. 1 Dywizja Zmechanizowana (Hiszpania), dowództwo komponentu lądowego (Belgia).

 

– 1 Korpus Niemiecko-Holenderski – korpus zdolny do szybkiego przerzutu w ramach NATO i dowodzenia siłami NATO, obecnie bez przypisanych wojsk.

 

– Wielonarodowy Korpus Północno-Wschodni – wraz z Polską i Danią, podlegają mu: 1 Dywizja Pancerna (Niemcy), 12 Dywizja Zmechanizowana (Polska), Duńska Dywizja – jedyny związek operacyjny tego kraju.

 

 

Możliwości wsparcia Polski i krajów bałtyckich w wypadku zagrożenia ze wschodu – Wojska Lądowe

 

Niemieckie wojska lądowe wyposażone są w nowoczesny sprzęt. Nawet starsze typy uzbrojenia są sukcesywnie remontowane i modernizowane (np. bojowe wozy piechoty Marder niedawno wyposażone w ppk Spike-LR). Aktywne (obsadzone przez żołnierzy zawodowych) siły to obecnie 5 (docelowo 6) batalionów czołgów Leopard 2 nowoczesnych wersji (batalion pancerny liczy obecnie etatowo 44 czołgi), 9 batalionów zmechanizowanych dysponujących bwp Marder (masa ok 30 ton) lub bwp Puma (masa od 31 do 43 tony w zależności od zainstalowanego pakietu opancerzenia). Uzupełnia je łącznie 8 batalionów piechoty zmotoryzowanej (w tym 3 piechoty górskiej) używających lekkich, pływających kto Fuchs (6 batalionów) lub ciężkich kto Boxer (2 bataliony). Wsparcie ogniowe zapewniają w sumie 4 na wskroś nowoczesne bataliony artylerii, wyposażone w samobieżne armato- haubice PzH 2000 (osiągające dzięki zaawansowanemu automatowi ładującemu dwukrotnie większą szybkostrzelność niż np. polskie samobieżne armato-haubice Krab), oraz wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe M270 MLRS. Każda brygada dysponuje batalionem rozpoznawczym, w którym jego różne elementy odpowiadają za poszczególne aspekty rozpoznania. Wyposażenie stanowią pojazdy Fennek i Dingo, samoloty bezzałogowe i  radary pola walki).

 

Obok wymienionych elementów od czasu przyjęcia struktury HEER 2011 utrzymywane są pododdziały skadrowane. Z dużą krytyką spotkał się fakt, że dla formalnie istniejących, choć głęboko skadrowanych, pododdziałów nie zaplanowano wyposażenia czołgów, czy ciężkiego sprzętu saperskiego. Pamiętać jednak należy, że był to skutek decyzji politycznych, znacząco redukujących budżet. Wydaje się jednak, że na redukcji wydatków Wojska Lądowe, uczestniczące w m.in. w misji w Afganistanie, straciły mniej niż bardziej „technologiczne rodzaje wojsk”, czyli Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna. Pamiętać należy również, że znakomita większość wyposażenia wojskowego produkowana jest przez rodzimy przemysł, dzięki czemu jego gotowość może zostać stosunkowo szybko odtworzona bez potrzeby wysyłania go za granicę.

 

Istnieją dość daleko idące rozbieżności w ocenie stanu technicznego i sprawności sprzętu ciężkiego wykorzystywanego przez Bundeswehrę. W niemieckiej prasie od kilku lat pojawiają się alarmistyczne artykuły mówiące, iż do niedawna jedynie około 50% czołgów było zdatnych do użycia. Pozostałe przechodzić miały modernizację, przeglądy lub z powodu braku części zamiennych nie nadawać się do natychmiastowego użycia. W 2017 roku Bundeswehra dysponowała 244 czołgami typu Leopard 2 w różnych, z reguły nowoczesnych konfiguracjach. Spośród nich 53 przechodziły modernizację, dalszych 7 pełniło rolę modeli referencyjnych. Spośród 184 czołgów znajdujących się w jednostkach wojskowych, pięć wykorzystywano do szkolenia technicznego, a 89 określono jako niesprawne (bez podania stopnia niesprawności). Pojawiają się też zastrzeżenia dotyczące intensywności szkolenia. W niemieckich WL istnieje wyraźny podział na utrzymujące dobry standard jednostki aktywne i oraz jednostki skadrowane.

 

Wedle bardziej optymistycznych ocen, w przypadku zaistnienia konfliktu o małej lub średniej intensywności można założyć, że każda z 6 brygad WL Niemiec, jak również brygada niemiecko-francuska oraz holenderska 43 Brygada (wspierana niemieckim batalionem czołgów) jest w stanie, w razie wystąpienia takiej woli politycznej, samodzielnie wystawić i utrzymać w rejonie działań batalionową grupę bojową. Chodzi zarówno o rotowanie żołnierzy, jak również uszkodzonego lub wyeksploatowanego sprzętu. Oczywiście podjęcie takiej decyzji wiązało by się z wyasygnowaniem dodatkowych funduszy na zabezpieczenie działań grup. W przypadku wystąpienia konfliktu o wysokiej intensywności lub sytuacji, gdy Niemcy czułyby się bezpośrednio zagrożone, możliwa jest mobilizacja całości Wojsk Lądowych, rozwinięcie skadrowanych oddziałów (stosunkowo nielicznych w skali całych sił zbrojnych) i włączenie wszystkich sił w system sojuszniczy – oczekiwać można, że za pomocą wielonarodowych dowództw szczebla Korpusu, do których należą Niemcy. Dzięki zgromadzeniu sił i środków w ramach dywizji szybkiego reagowania założyć można, że Niemcy byliby w stanie zupełnie niezależnie prowadzić operacje specjalne i Aero mobiln – zakładając oczywiście zaistnienie odpowiednich warunków do prowadzenia operacji Aero mobilnych tj. brak dominacji przeciwnika w przestrzeni powietrznej.

 

Obecnie Niemcy są częścią inicjatywy NATO Enhanced Forward Presence; wystawiają oni szkielet oraz część elementów bojowych grupy stacjonującej na Litwie. Grupa bojowa powstała głównie na bazie elementów wydzielonych z 12 Brygady Zmechanizowanej. Kompania używająca bwp Marder pochodzi ze 122 batalionu zmechanizowanego, kompania czołgów Leopard 2 ze 104 batalionu czołgów, inne siły wystawiają również 4 batalion ciężkich saperów i 4 batalion logistyczny. Spoza brygady pochodzą haubice PzH 2000 ze 131 batalionu artylerii. Inne elementy grupy bojowej to: holenderska kompania bwp CV9035NL z 44 batalionu 43 Brygady Zmechanizowanej (jest to brygada z niemiecko-holenderskim batalionem czołgów, podporządkowana operacyjnie pod niemiecką 1 Dywizję), norweska mieszana kompania bwp CV9030 I czołgów Leopard 2NO z batalionu Telemark, czeska kompania z kołowymi transporterami opancerzonymi Pandur z 4 Brygady Szybkiego Reagowania oraz belgijska kompania wsparcia (logistyczna). Niemiecki MON zapowiedział, że w ramach pilnej potrzeby operacyjnej 17 czołgów Leopard 2 (w tym wozy wysunięte w ramach NATO EFP) zostaną wyposażone w system aktywnej osłony pojazdu Trophy, izraelskiej firmy Rafael.

 

Aktualny stan Sił Powietrznych RFN

 

Siły Powietrzne Republiki Federalnej Niemiec, czyli Luftwaffe, liczą obecnie 27.767 aktywnych żołnierzy. Wojska te obejmują zarówno wojska lotnicze (samoloty bojowe i transportowe, jak również ciężkie śmigłowce transportowe), a także wojska radiotechniczne i obrony powietrznej, w tym wszystkie systemy przeciwlotnicze na stanie Bundeswehry.

 

Dowództwo Sił Powietrznych ma w swoim podporządkowaniu dwa główne dowództwa:

Centrum Operacji Powietrznych Sił Powietrznych (Zentrum Luftoperationen der Luftwaffe)

oraz Dowództwo Wojsk (operacyjnych) Sił Powietrznych (Luftwaffentruppenkommando)

 

Centrum Operacji Powietrznych Sił Powietrznych (Zentrum Luftoperationen der Luftwaffe) ma w podporządkowaniu wojska radiotechniczne, czyli sieć posterunków radiotechnicznych podzielonych między 2. i 3. Obszar Operacyjny; obok innych mniejszych jednostek pod centrum podlegają również niemieckie reprezentacje do NATO-wskich i europejskich, wielonarodowych sił związanych z lotnictwem.

 

Dowództwo Wojsk Sił Powietrznych ma w swoim podporządkowaniu główne siły operacyjne, czyli jednostki lotnicze, jednostki obrony powietrznej, pułk sił powietrznych, centrum medyczne oraz szkoły i centra szkoleniowe. Pułk sił powietrznych składa się z batalionu piechoty (przeznaczonej do ochrony instalacji sił powietrznych) i batalionu logistycznego.

 

Główne jednostki operacyjne Sił Powietrznych:

 

31 Baza Lotnictwa Taktycznego (Nörvenich) 2 eskadry Typhoon

33 Baza Lotnictwa Taktycznego (Büchel) 2 eskadry Tornado IDS

51 Baza Lotnictwa Taktycznego (Jagel – Schleswig) eskadra Tornado ECR/IDS i eskadra bezzałogowców

71 Baza Lotnictwa Taktycznego (Wittmund) eskadra Typhoon

73 Baza Lotnictwa Taktycznego (Laage – Rostock) 2 eskadry Typhoon? OCU

74 Baza Lotnictwa Taktycznego (Neuburg an der Donau i Lagerlechfeld) 2 eskadry Typhoon

62 Baza Lotnictwa Transportowego (Wunstorf) – A400M

63 Baza Lotnictwa Transportowego (Hohn) – C-160D

64 Baza Lotnictwa Śmigłowcowego (Laupheim i Holzdorf – baza operuje z dwu lotnisk) 3 eskadry CH-53G i eskadra H145M

1 Pułk Rakietowy Obrony Powietrznej (Schleswig-Holstein)

21 Grupa Rakietowa Obrony Powietrznej (Sanitz) – Patriot

24 Grupa Rakietowa Obrony Powietrznej (Bad Sülze) – Patriot

61 Grupa Rakietowa Obrony Powietrznej (Husum) – MANTIS

Centrum Szkolenia Taktycznego Wojsk Rakietowych Obrony Powietrznej (Fort Bliss, Texas, USA)

Centrum Szkolenia Wojsk Rakietowych Obrony Powietrznej (Husum)

Pułk ochrony obiektów Sił Powietrznych (Schortens)

1 batalion (Schortens) – piechota

2 batalion (Diepholz) – kompania logistyczna, kompania saperów i kompania strażacka – częściowo skadrowane

3 batalion (Schortens) – piechota, skadrowany

 

Lotnicze jednostki wojskowe określane jako Geschwader zostały przetłumaczone w tym opracowaniu jako „bazy lotnicze”, ponieważ są on funkcjonalnie odpowiednikami baz lotniczych w polskim wojsku („Taktische Luftwaffengeschwader” jest odpowiednikiem polskiej „Bazy Lotnictwa Taktycznego”), jednak należy mieć na uwadze, że określenie Geschwader może być tłumaczony również jako „pułk” lub „dywizjon”. W dalszej części „Flugabwehrraketengeschwader” jest tłumaczony jako pułk rakietowy obrony powietrznej.

Głównymi elementami latającymi jest sześć dywizjonów lotniczych, stacjonujących w sześciu bazach na terenie kraju. Cztery z nich używają nowoczesnych samolotów Eurofighter Typhoon, każda z nich dysponuje jedną lub dwom eskadrami lotniczymi z co najmniej 20 samolotami. Formalnie są to samoloty wielozadaniowe, zdolne do wykonywania różnego typu zadań, nie można jednak nie zwrócić uwagi na to, że samoloty te mogące osiągać duży pułap i dużą prędkość przelotową, wyposażone w duży i nowoczesny radar świetnie nadają się do zadań myśliwsko-przechwytujących. Ich uzupełnieniem są dwie bazy lotnictwa taktycznego samolotów Panavia Tornado, wyposażonych w skrzydło o zmiennej geometrii. Maszyny te budowane były do penetrowania wrogiego systemu obrony powietrznej podczas lotu z dużą prędkością na niskim pułapie. 33 Baza używa w dwu eskadrach samolotu w wersji Tornado IDS (interdictor – strike) przeznaczonej do zadań uderzeniowych – łącznie ok 47 samolotów, natomiast 51 Baza używa w jednej z eskadr samolotów Tornado ECM (electric combat – reconnaissance) przeznaczonej do wykonywania zadań walki radioelektronicznej, rozpoznania i zwalczania wrogiej obrony powietrznej za pomocą pocisków HARM (zadania SEAD). Druga eskadra w dywizjonie używa samolotów bezzałogowych IAI Heron. Obecnie poszukiwany jest potencjalny następca samolotów Tornado. Możliwe rozwiązania to zastąpienie ich samolotami Eurofighter Typhoon lub też pozyskanie innej konstrukcji lepiej dostosowanej do wykonywania zadań uderzeniowych i walki radioelektronicznej. Potencjalni kandydaci to amerykańskie samoloty Lockheed Martin F-35A Lightning II lub Boeing F/A-18E/F Super Hornet (w tym jego wersja walki radioelektronicznej EA-18G Growler). Niemiecki MON oficjalnie wykluczył zakup F-35.

 

Uzupełnieniem eskadr bojowych jest lotnictwo transportowe. Obecnie składają się na nie dwie bazy samolotów transportowych. 62 Baza Lotnictwa Transportowego używa samolotów Airbus A400M. Są to czterosilnikowe, turbośmigłowe maszyny mogące zabrać ładunek o masie do 37 ton (np. bwp Puma w najlżejszym standardzie opancerzenia); jest to wciąż nowy typ statku powietrznego, nękany problemami wieku dziecięcego. Za część problemów odpowiada oparcie się o (tańszy) system wsparcia eksploatacji oparty na rozwiązaniach z rynku cywilnego, bez tworzenia dużego zapasu części zamiennych. Niestety, system ten nie okazał się efektywny i obniża on gotowość floty A400M (podobne problemy mają śmigłowce NH-90 i Tiger w Wojskach Lądowych). Istnieją plany utworzenia wielonarodowej lotniczej jednostki transportowej opartej o samoloty A400M, pod niemieckim kierownictwem.

 

63 Baza używa starszych dwusilnikowych, turbośmigłowych samolotów C-160 Transall. Są to maszyny wyprodukowane w latach 60tych mogące zabrać do 16 ton ładunku, ich możliwości są nieco mniejsze niż amerykańskich C-130 Hercules z tego samego okresu. Planowane jest rozwiązanie dywizjonu, a samoloty C-160 maja zostać wycofane w 2021 roku. Faktyczna data jest zależna od postępów we wdrażaniu do eksploatacji A400M, które są następcą C-160.

 

64 Baza jest użytkownikiem ciężkich śmigłowców CH-53G, które zostały przekazane z wojsk lądowych. Maszyny występują obecnie w 3 różnych kompletacjach. Śmigłowce te znajdują się na wyposażeniu 3 eskadr stacjonujących w dwu różnych miejscach. CH-53G są to ciężkie śmigłowce transportowe, wyprodukowanie w latach 70tych, a ich utrzymanie w stanie lotnym wymaga obecnie dużych nakładów pracy i środków (podobnie jak u innych użytkowników np. w korpusie piechoty morskiej USA). Analizowane są opcje pozyskania następcy. Istniały plany zbudowania nowego, europejskiego, ciężkiego śmigłowca transportowego przez koncern Eurocopter (obecnie Airbus Helicopters), który stanowiłby uzupełnienie dla średniego NH-90 i bojowego Tigra, jednak program nie doszedł do skutku. Potencjalnymi następcami niemieckich CH-53G są: najnowsza wersja tej platformy, czyli Sikorsky CH-53K King Stallion lub też inna amerykańska maszyna – Boeing CH-47F Chinook (używany np. przez wojska holenderskie, blisko współpracujące z Niemcami).

 

Ich uzupełnieniem jest czwarta eskadra nowych śmigłowców H145M (dostawy od 2016), które mają zabezpieczać działania wojsk specjalnych. Zakupy H145M pozwoliły na ostateczne wycofanie starych śmigłowców rodziny UH-1.

 

Samoloty przeznaczone do transportu najważniejszych osób w państwie tworzą jednostkę stacjonującą na lotniskach cywilnych Berlin-Tegel oraz Kolonia/Bonn. Jednostka dzieli się na trzy eskadry. 1 eskadra dysponuje pięcioma A330, w tym czterema w wersji MRTT (możliwość tankowania innych samolotów w powietrzu), 2 eskadra – trzema samolotami linii A320, dwoma A340 i czterema Global Express, a 3 eskadra używa trzech śmigłowców AS532 Cougar. Obecnie istnieją plany wymiany samolotów transportowo-tankujących A310 na mające większe możliwości A330. Będą one niemieckim wkładem w inicjatywę współdzielonej floty samolotów tankujących NATO.

 

Innym istotnym elementem jest dowództwo lotniczego szkolenia taktycznego, stacjonujące w bazie lotniczej Holloman w Nowym Meksyku w USA. Niemieccy piloci szkoleni są w Stanach Zjednoczonych na samolotach T-6 Texan II i T-38 Talon, należących do US Air Force. Niemcy nie dysponują własnymi samolotami lub innymi zdolnościami w zakresie szkolenia lotniczego na samoloty (w szkoleniu na śmigłowce używane są śmigłowce H135M).

 

Wojska rakietowe obrony powietrznej Niemiec zgrupowane są w jednym pułku, a w jego skład wchodzą dwa (do niedawna trzy) grupy mające na wyposażeniu system Patriot w konfiguracji PAC-3. Niemiecki system osadzony jest na ciężarówkach MAN i używa niemieckich systemów łączności, ponadto nie odbiega od systemów używanych przez US Army. Oprócz dwu niemieckich grup wyposażonych w Patriota pułkowi podlega holenderska grupa, również wyposażona w ten system. Obecnie w opracowaniu jest system MEADS, który ma zastąpić niemieckie Patrioty; system ten używa pocisku PAC-3 MSE z najnowszej wersji Patriota, jak również niemieckiego, nisko kosztowego IRIS-T (wersja pocisku używanego na samolotach wielozadaniowych).

 

Uzupełnieniem Patriota jest lekki systemem obrony powietrznej LeFlaSys Ocelot / ASRAD osadzony na podwoziu Weasel 2 – lekkiego pojazdu gąsiennicowego przeznaczonego dla spadochroniarzy. Na system składają się 4 różne wozy: wóz ogniowy z wyrzutnią pocisków Stinger, wóz z radarem oraz wozy dla dowódców plutonu i baterii. Baterię tego systemu można traktować za analogiczną do baterii wyposażonej w system Poprad i radar Soła, choć posadzoną na znacznie lżejszym nośniku.

 

61 Grupa ma inne zadanie, wyposażona w system MANTIS, którego zadaniem jest osłona ważnych obiektów. System ten jest w stanie zwalczać nie tylko środki napadu powietrznego, ale również środki bojowe, takie jak pociski rakietowe, artyleryjskie czy moździerzowe, a także bomby i pociski lotnicze.

 

Inny element operacyjny to pułk ochrony Sił Powietrznych, składający się z batalionu piechoty, przeznaczonej do ochrony obiektów oraz batalionu złożonego z kompanii logistycznej, kompani saperów i kompani straży pożarnej. Zarówno pułk ochrony, jak i 62 grupa, powstały w celu osłony i zabezpieczenia działania kontyngentu lotniczego Niemieckich Sił Powietrznych w obszarze zagrożonym przeciwdziałaniem przeciwnika.

 

Możliwości wsparcia Polski i krajów bałtyckich w wypadku zagrożenia ze wschodu – Siły Powietrzne

 

Obecnie Niemieckie Siły Powietrzne dysponują ok 250 samolotami taktycznymi operującymi z 6 głównych baz lotniczych. Dominującym typem są samoloty Eurofighter Typhoon, które są nowoczesną platformą o dużych możliwościach bojowych. Pomimo istotnych cech maszyny przechwytującej, są to samoloty wielozadaniowe, zdolne do wykonywania szerokiego spektrum misji – różnego typu zadania zostały podzielone między eskadry używające maszyn tego typu. Niemcy, w odróżnieniu od np. Wielkiej Brytanii, zamówili nieco uboższą wersję samolotu, pozbawioną pewnych cech bojowych, nie prowadzą oni również sukcesywnej modernizacji i unifikacji samolotów, stąd samoloty starszych transzy mogą odbiegać zdolnościami bojowymi od najnowszych. Nie zmienia to jednak faktu, że są to maszyny w miarę nowe i nowoczesne.

 

Dwie bazy taktyczne używają starszych samolotów Tornado; są to maszyny projektowane do dość specyficznych zadań. Miały one działać w środowisku w dużym stopniu nasyconym wrogą obroną powietrzną, a ich zadania obejmowały walkę elektroniczną, misje uderzeniowe na tyłach przeciwnika czy zwalczanie wrogiej obrony powietrznej. Brytyjskie samoloty tego typu miały największy wpływ na przełamanie irackiej obrony powietrznej w 1991 roku. Obecnie bazy te zabezpieczają kontyngent lotniczy w Jordanii.

 

Nie jest możliwe szczegółowe określenie gotowości niemieckiego lotnictwa do działań bojowych. Niemieckie samoloty regularnie uczestniczą w ćwiczeniach i misjach międzynarodowych, niemieckie Eurofightery uczestniczą zarówno w 48. (formalnie od września 2018) jak i 49. (od stycznia 2019) zmianie misji Baltic Air Policing. Niemcy wysłały również kontyngent lotniczy składający się z 4 do 6 samolotów Tornado oraz samolot tankowania powietrznego do prowadzenia misji rozpoznawczych przeciw siłom tzw. Państwa Islamskiego. Samoloty niemieckie od grudnia 2015 roku stacjonowały w Turcji (Incirlik), a w październiku 2017 roku zostały przeniesione do Jordanii (Al-Azraq), gdzie stacjonują nieprzerwanie do dziś.

 

W latach 2013 – 2015 Niemcy obok Holandii i USA utrzymywały w Turcji baterię systemu Patriot (systemy z tych krajów współdziałały ze sobą). Była to odpowiedź na prośbę tego kraju o wsparcie w tym zakresie w wyniku zagrożenia, jakim był konflikt w Syrii.

 

Organizacja jednostek niemieckich sił powietrznych oraz doświadczenia z ostatnich 10 lat pozwalają pozytywnie oceniać zdolność tego kraju do wystawienia komponentu powietrznego, który działał by poza jego granicami. Siły powietrzne dysponują odpowiednimi jednostkami, by zabezpieczyć działanie własnego lotnictwa na lotnisku o słabej infrastrukturze, zapewnić ochronę bezpośrednią jak i przed środkami napadu powietrznego. Ciężko jest ocenić, jak liczny mógłby być taki wystawiony kontyngent. Z pewnością zależałoby to od stopnia zaangażowania Niemiec i przeznaczonych na ten cel środków finansowych. Rozwinięte lotnictwo transportowe pozwoliłoby na szybki transport zaopatrzenia.

 

Niemieckie lotnictwo byłoby w stanie wpłynąć na przebieg agresji militarnej na Polskę, nawet w przypadku działania z własnych baz na terenie Niemiec. Kraj ten dysponuje własnymi samolotami tankującymi Airbus A310 MRTT, co wydłużyłoby ich zasięg bojowy. W przypadku państw bałtyckich możliwości takiego działania byłyby dużo bardziej ograniczone.

 

W razie woli politycznej, Niemcy byłyby również w stanie wysłać w zapalny rejon baterię (co najmniej jeden FU) systemu Patriot, czy to do dodatkowego wzmocnienia ochrony własnej wysuniętej bazy lotniczej, czy to działając w ramach większego systemu z innymi sojusznikami (np. jak w Turcji, obok podobnego oddziału z USA).

 

Do czasu osiągnięcia pełnych, planowanych zdolności przez samoloty A400M oraz zakupu następcy wysłużonych CH-53G, zdolności transportowe Niemiec (np. do prowadzenia operacji desantowych na dużą skalę) są ograniczone, jednak i tak nie należy oceniać ich całkiem negatywnie, ponieważ w użyciu pozostaje ponad 20 samolotów C-160 o możliwościach transportowych zbliżonych do starszych wersji C-130 Hercules, i wyraźnie większych od np. CASA C295M.

 

Faktyczny poziom niemieckiego zaangażowania zależałby od poczucia zagrożenia Niemiec, woli politycznej oraz wielkości środków finansowych przeznaczonych na misję.

 

Aktualny stan Marynarki Wojennej RFN

 

Marynarka Wojenna Republiki Federalnej Niemiec, czyli Marine, liczy obecnie 16.286 żołnierzy. Elementy operacyjne są zgrupowane w dwie flotylle oraz Lotnictwo Marynarki Wojennej. Inne siły to: szkoły kształcące marynarzy i innych specjalistów, ośrodki szkolenia, dowództwo wsparcia Marynarki Wojennej oraz Morski Instytut Medyczny.

 

Podstawową siłę bojową stanowi 9 fregat (docelowo 11), 5 korwet, 5 okrętów podwodnych, 12 trałowców i niszczycieli min oraz 11 jednostek zaopatrzeniowych. Lotnictwo dysponuje 8 średnimi samolotami patrolowymi oraz ok. 40 śmigłowcami morskimi (obecnie następuje w tym obszarze wymiana generacyjna).

 

1 Flotylla okrętów (Kiel)

1 Dywizjon korwet (Warnemünde)

1 Dywizjon okrętów podwodnych (Eckernförde)

3 Dywizjon trałowców (Kiel)

Dywizjon wsparcia (Kiel)

Batalion morski (Eckernförde)

Wojska Specjalne MW (Eckernförde)

Dowództwo Portu w Eckernförde

Dowództwo Portu w Kiel

Dowództwo Portu w Warnemünde

 

2 Flotylla okrętów (Wilhelmshaven)

2 Dywizjon fregat (Wilhelmshaven)

4 Dywizjon fregat (Wilhelmshaven)

Dywizjon okrętów pomocniczych

Dowództwo Portu w Wilhelmshaven

Dowództwo Lotnictwa MW (Nordholz)

3 Dywizjon lotnictwa MW (Nordholz) – samoloty

5 Dywizjon lotnictwa MW (Nordholz) – śmigłowce

 

Dwie niemieckie flotylle okrętów mają znacząco różniące się między sobą zadania i wyposażenie. 1 Flotylla przeznaczona jest do działania na „brązowych” wodach, w praktyce na Morzu Bałtyckim i w obrębie cieśnin duńskich. 2 Flotylla dysponuje większymi okrętami, w tym wszystkimi niemieckimi fregatami i przeznaczona jest do użycia na wodach błękitnych.

 

1 Flotylla okrętów używa głównie mniejszych jednostek, które rozproszone są między trzy Bazy Morskie: w Eckernförde, Kiel, Warnemünde (wszystkie na wschód od półwyspu Jutlandzkiego). W jej składzie znajduje się dywizjon złożony z 5 korwet typu K130 Braunschweig, opartych na projekcie MEKO 100 (1800 ton wyporności). Okręty są dość lekko uzbrojone, dysponują m.in. pociskami przeciw-okrętowymi RBS-15 i defensywnym systemem przeciwlotniczym (tzw. ostatniej szansy) RIM-116 RAM. Okręt posiada lądowisko dla śmigłowca i mały hangar, pozwalający na bazowanie bezzałogowych śmigłowców Camcopter S-100. Na tym samym projekcie bazuje polski ORP Ślązak, który miał być nieco większy i posiadać nieco większe możliwości bojowe, jednak ostatecznie polski okręt został skompletowany jako patrolowiec bez większości uzbrojenia.

 

Dywizjon okrętów podwodnych składa się z 5 nowoczesnych okrętów podwodnych typu U-212 z napędem niezależnym od powietrza (1450 ton wyporności na powierzchni, 1830 w zanurzeniu). Doniesienia mówią o rzekomej niskiej sprawności okrętów, należy jednak mieć na uwadze, że Niemcy, świadomi bardzo wysokich kosztów eksploatacji tak złożonego systemu uzbrojenia, zakupili wraz z okrętami pełen symulator misji dla okrętu U-212, pozwalający na szkolenie wszystkich aspektów związanych z użyciem okrętu bez wychodzenia w morze (można je określi jako analogiczne do pełnych symulatorów misji dla samolotów wielozadaniowych, z tą różnicą, że okręty posiadają znacznie liczniejszą załogę). W skład dywizjonu wchodzą również trzy okręty rozpoznawcze (przeznaczone do zadań SIGINT/ELINT) typu Oste (o wyporności 3200 ton).

 

Dywizjon trałowców dysponuje łącznie 12 jednostkami pływającymi, dwoma trałowcami typu Ensdorf (typ schodzący) i dziesięcioma niszczycielami min typu Frankenthal. Niszczyciele min są zmodyfikowanymi trałowcami, zostały zmodyfikowane w toku eksploatacji i mogą służyć jako baza dla podwodnych bezzałogowców.

 

Dywizjon wsparcia dysponuje sześcioma okrętami wsparcia logistycznego typu Elbe (ok. 3000 ton wyporności); ich zadaniem jest podawanie paliwa, uzbrojenia i innego zaopatrzenia na morzu korwetom, trałowcom i okrętom podwodnym.

 

Batalion morski powstał w wyniku reorganizacji w 2014 roku. Obecnie w jego składzie znajdują kompania rozpoznawcza, kompania operacji nabrzeżnych, dwie kompanie szturmowane (trenowane w zajmowaniu statków i okrętów) oraz kompania nurków-saperów. Jednostka ma również współpracować z holenderską jednostką piechoty morskiej.

 

2  Flotylla okrętów opiera się na większych okrętach dysponujących większą samodzielnością i mogących dłużej operować bez wsparcia.

 

2 Dywizjon fregat ma obecnie w swoim składzie łącznie 7 fregat. Trzy z nich są to fregaty typu F124 Saxon, przyjęte do służby między 2004 a 2006 rokiem. Okręty te o wyporności 5800 ton dysponują m.in. torpedami MU-90 Impact, pociskami przeciw-okrętowymi RGM-84 Harpoon, 32 komorową wyrzutnią pionową na pociski Standard SM-2 i ESSM oraz dwoma systemami „ostatniej szansy” RIM-116 RAM. Okręt może bazować do dwu śmigłowców Sea Lynx, po dostosowaniu powinien być również w stanie przyjąć NH-90.

Nieco starsze (przyjęte do służby między 1994 a 1996) i nieco mniejsze (4900 ton wyporności) są cztery fregaty typu F123 Brandenburg, wyposażone w cztery pociski przeciw-okrętowe Exocet MM 38, 16 komorową wyrzutnię na pociski RIM-7 Sea Sparrow (od 2014 zastąpione przez ESSM), dwie wyrzutnie torped Mk 46 (zastąpione MU-90) oraz dwa systemy RIM-116 RAM. Okręt może bazować do dwu śmigłowców Sea Lynx, hangar jest jednak zbyt mały dla NH-90.

 

4 Dywizjon fregat obecnie ma w swoim składzie jedynie dwie ostatnie z ośmiu fregat typu F122 Bremen (obie przyjęte na uzbrojenie w 1987 roku). Fregata Augsburg ma zostać wycofana w 2019, a Lübeck w 2021 roku. Okręty te służą do szkolenia załóg, które mają w przyszłości przejść na nowy typ fregat niemieckiej marynarki wojennej, zbudowanych w standardzie obniżonej wykrywalności F125 Baden-Württemberg. Wszystkie cztery planowane okręty zostały już zwodowane, odbiór pierwszej jednostki miał mieć miejsce w listopadzie 2016 roku, jednak okręt został zwrócony producentowi, który ma go dopracować. Załoga okrętów została zredukowana do zaledwie 110-120 marynarzy (mniej więcej połowa obsady F123 czy F124), podczs gdy sam okręt jest znacznie większy od poprzedników, ma wyporność aż 7200 ton. By zachować zdolności okręt miał być w dużym stopniu zautomatyzowany. Testy dowiodły jednak, że nie wszystko działa, jak powinno, a okręt podczas prób morskich wymagał liczniejszej załogi.

Podstawowe uzbrojenie ofensywne to 8 pocisków przeciw-okrętowych RGM-84 Harpoon, a defensywne to dwa zestawy RIM-116 RAM block II. Okręty tego typu zostały zbudowane do działania w warunkach konfliktów asymetrycznych, każda fregata może zabrać do 4 jedenastometrowych łodzi półsztywnych oraz do dwu śmigłowców NH-90. Okręt posiada również większego kalibru uzbrojenie artyleryjskie, tj. 127 mm działo Otobreda z amunicją Vulcano, które może sięgnąć celów w odległości nawet 100 km (F123 i F-124 wyposażone są w 76 mm system 76/62 Compact o znacznie mniejszych możliwościach). Okręt ma możliwość przyjęcia na pokład do 70 żołnierzy ponad planowaną załogę 120 marynarzy (potrzeba zwiększenia załogi może zmniejszyć tę liczbę). Należy jednak zauważyć, że w tradycyjnym, symetrycznym konflikcie F125 dysponować będą mniejszymi zdolnościami niż starsze fregaty F123 i F124.

 

Dywizjon okrętów pomocniczych dysponuje trzema dużymi okrętami wsparcia logistycznego typu Berlin (ponad 20.000 ton wyporności), dwoma zbiornikowcami typu Rhön (14.000 ton) oraz trzema holownikami pełnomorskimi.

 

Całość lotnictwa marynarki wojennej stacjonuje w Bazie Lotnictwa MW w Nordholz, są tam dwie jednostki lotnicze: 3 Dywizjon odpowiedzialny za samoloty i 5 Dywizjon odpowiedzialny za śmigłowce.

 

  1. Dywizjon jest od 2006 roku użytkownikiem ośmiu samolotów patrolowych P-3 Orion. Niemcy zdecydowały się na przejęcie używanych samolotów od Holendrów, maszyny przeszły modernizację wyposażenia zadaniowego i mimo wieku są traktowane jako typ perspektywiczny. Samoloty te zastąpiły Breguet Atlantic. Ich uzupełnieniem jest pięć samolotów Dornier Do 228NG.

 

5 dywizjon używa śmigłowców pokładowych Westland Lynx Mk.88 (22 maszyny) oraz większych maszyn bazowania lądowego Westland Sea King Mk.41 (21 maszyn). Od 2018 ma miejsce proces wymiany nieco starszych Sea Kingów na morską wersję śmigłowca NH90, zamówione zostało 16 śmigłowców. NH90 będzie operować nie tylko z lądu, ale również z pokładów większych, dostosowanych do tego jednostek pływających, jak nowe fregaty typu F125. Uzupełnieniem załogowych śmigłowców będzie 6 zamówionych bezzałogowych śmigłowców Camcopter S-100; będą one operować z pokładów korwet typu K130.

 

Możliwości wsparcia Polski i krajów bałtyckich w wypadku zagrożenia ze wschodu – Marynarka Wojenna

 

Niemiecka Marynarka wojenna łączy w równych proporcjach siły przeznaczone do operowania na „wodach brązowych”, czyli wodach śródlądowego Morza Bałtyckiego oraz na „wodach błękitnych”, czyli w większej odległości od macierzystych portów. W przypadku agresji rosyjskiej na położone najbardziej na wschód państwa NATO należy oczekiwać, że niemiecka MW podejmie działania zgodne z doktryną NATO. Okręty podwodne jak również mniejsze (trudniejsze do wykrycia) okręty nawodne będą działać bezpośrednio na Bałtyku przeciw rosyjskiej Flocie Bałtyckiej, zaś większe okręty (fregaty) będą chronić cieśniny duńskie przed przybyciem posiłków z pozostałych rosyjskich flot (ze szczególnym naciskiem na działania wykrycia i zwalczania okrętów podwodnych). Ze względu na duże nasycenie potencjalnego pola walki środkami obrony powietrznej nie należy oczekiwać działania na Morzu Bałtyckim samolotów patrolowych takich jak P-3 Orion. Duże nasycenie obszaru środkami przeciw-okrętowymi (w tym bazowania lądowego) sprawić może, że północno-wschodnia część akwenu będzie niedostępna dla okrętów i lotnictwa MW NATO z wyjątkiem może okrętów podwodnych i bardzo małych jednostek. Warto zwrócić uwagę, że Rosjanie obecnie budują dla Floty Bałtyckiej serię nowoczesnych, małych jednostek klasy korwety – dość podobnych do K130. Największym wyzwaniem rosyjskiej Marynarki Wojennej jest fakt, że wszystkie jej floty, tj. Północna, Bałtycka, Czarnomorska, Kaspijska i Pacyfiku są w mniejszym lub większym stopniu odizolowane od siebie. Niedopuszczenie przez NATO do wsparcia ewentualnych rosyjskich działań na Bałtyku okrętami z innych flot FR ma kluczowe znaczenie. Okrętami, które mogłyby zmienić układ sił, może być obecnie budowana seria udoskonalonych rosyjskich okrętów podwodnych projektu 636.3 (wg obecnych planów docelowo 12 jednostek), czyli ewolucji projektu 877.  Hipotetyczne wejście Szwecji do NATO w sposób zdecydowany poprawiłoby sytuację Sojuszu na Morzu Bałtyckim.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.