Potencjał SZ FR na zachodniej flance.

Dział Dokumentacji i Analiz RDI

  1. Zmiany strukturalne

 

Paradoksalnie zwycięska wojna pięciodniowa z Gruzją (sierpień 2008) wykazała słabość i małą efektywność Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (SZ FR). Podjęto wówczas program szeroko zakrojonych reform, które w ciągu kilku lat miały zmienić SZ FR w sprawne narzędzie nowoczesnego pola walki. Jednym z najbardziej widocznych zmian było przejście na brygadowy system organizacyjny, jako sprawniejszy i bardziej mobilny od dywizyjnego, który uznano za mało efektywny i ociężały.

Aneksja Krymu i konflikt o Donbas (2014) oraz interwencja w Syrii (2015) były dwoma kolejnymi wydarzeniami, które wpłynęły na SZ FR. Zaczęto przemieszczać dowództwa i związki taktyczne, tworzyć nowe pułki, przywracać dywizje. Duże nasycenie związków taktycznych (ZT) żołnierzami kontraktowymi (niemal pełne w jednostkach bojowych), nieustanne ćwiczenia sztabowe i poligonowe, modernizacja techniczna, doświadczenia syryjskie itd., pozwoliły osiągnąć skokowo większą efektywność bojową, w porównaniu z rokiem 2008.

Odtworzenie dywizji i armii, w tym uderzeniowych, pozwoliło Wojskom Lądowym i Wojskom Powietrznodesantowym, jako elementu szybkiego reagowania (rezerwy strategicznej), na sformowanie zgrupowań o wybitnie ofensywnym charakterze i dużych zdolnościach bojowych. SZ FR osiągnęły obecnie dużą mobilność operacyjno-strategiczną, w tym ćwiczone masowe przemieszczenia ZT różnych rodzajów wojsk.

: Odtwarzane dywizje albo nie zostały jeszcze sformowane albo przechodzą transformację organizacyjną trudno więc uchwycić ich docelową strukturę i wyposażenie. Generalnie dywizje, jako uderzeniowe ZT, mają póki co pięć pułków: 2 pułki zmech, pułk czołgów, pułk art. i pułk OPL (w pancernej 2 pułki czołgów i pułk zmech), ale nie można wykluczyć ich rozwinięcia do sześciu pułków (trzeci pułk pancerny w DPanc i 3 pułk zmechanizowany w DZmech) W sumie – szacunkowo – w dywizji jest obecnie, w zależności od typu i struktury, minimum ok. 9-12 tys. żołnierzy oraz 160-220 czołgów, 200-300 bojowych wozów i transporterów oraz 140-160 środków artyleryjskich. W brygadzie pancernej z kolei będzie to ok. 90-95 czołgów, 40-50 bojowych wozów i transporterów i ok. 40 środków artyleryjskich. Dane te jednakże są jedynie poglądowe, ze względu na różnice w etatach i utajnienie danych.

Trzonem uderzeniowym każdej dywizji są pułki pancerne (3 bataliony czołgów, 1 zmechanizowany, dywizjon artylerii), pułki zmechanizowane (3 bataliony zmechanizowane, 1 czołgów, dywizjon artylerii) oraz pułk artylerii (2 dywizjony artylerii, 1 dywizjon rakietowy).

W 2018 zaplanowano przekształcenie w dywizje kolejnych 3 brygad (dywizje 19, 127, 136). Oficjalnie przyznaje się, że przy zachowaniu szczebla brygady dywizje mają większą siłę ognia, mogą działać na szerszym odcinku frontu i są w stanie koordynować operacje bojowe większą ilością ZT. Mają więc walory związków ofensywnych, nastawionych nie na konflikt asymetryczny, ale na konflikt w stylu zimnowojennym, z masowym użyciem związków pancerno-zmechanizowanych, artylerii etc.

Wzrost potencjału bojowego (ofensywnego) nie jest równomierny – największemu wzmocnieniu uległy Zachodni Okręg Wojskowy (ZachOW) oraz Południowy Okręg Wojskowy (PołOW). Nie jest przypadkiem, że z sześciu istniejących armii, które mają w swoim składzie dywizje pancerne lub zmechanizowane, po dwie są w Zachodnim OW (1APancGw i 20A) i Południowym OW (8A i 58A), a tylko po jednej w Centralnym (41A) i Wschodnim (5A). Każda armia składa się z brygady dowodzenia, brygad przeciwlotniczych, brygady artylerii, jednostek tyłowych i zabezpieczenia, np. brygady zabezpieczenia materiałowego oraz kilku jednostek liniowych (dywizji lub brygad). Na uwagę zwracają także uwagę przywracane sztaby korpusów, które są w stanie samodzielnie dowodzić większymi zgrupowaniami wojsk (11 KA w Obwodzie Kaliningradzkim i 22 KA na Krymie). Dowództwa korpusów i armii są w stanie nie tylko dowodzić podporządkowanymi sobie siłami, ale także zwiększać swój potencjał obronny i ofensywny kolejnymi siłami wzmocnienia przemieszczanymi w dany rejon transportem powietrznym, kolejowym czy kołowym, nawet z odległych rejonów (np. innych okręgów wojskowych). Zachowanie mieszanej struktury, brygadowo-dywizyjnej, pozwala na swobodne bilansowanie zgrupowań na wybranych kierunkach.

 

Zachodni OW

 

Zachodni OW powstał 2010 r. na bazie dwóch okręgów wojskowych – moskiewskiego i leningradzkiego. W grudniu 2014 r. ze składu ZachOW wydzielono Flotę Północną w związku z utworzeniem na jej bazie Zjednoczonego Dowództwa Strategicznego Północ (de facto Okręg Arktyczny).

W 2016 r. w składzie ZachOW utworzono sztab 1. Armii Pancernej Gwardii, której trzonem ofensywnym są dwie dywizje – 4. Kantemirowska Dywizja Pancerna i 2. Tamańska Dywizja Zmechanizowana. Rozpoczęto formowanie kolejnych dywizji (m.in. 144. Dywizji Zmechanizowanej i 3. Dywizji Zmechanizowanej). W 2013 r. sformowano pierwszą brygadę śmigłowców (15).

ZachOW składa się z jednostek centralnego (okręgowego) podporządkowania, wojsk pow-des, Floty Bałtyckiej oraz trzech armii: 1, 6 i 20.

 

Struktura ZachOW w podziale na podporządkowanie

 

Związki taktyczne Dywizje Pancerne Dywizje Zmechanizowane Brygady Pancerne Brygady Zmechanizowane Brygady Rozpoznawcze Brygady Specnaz Brygady Artylerii Brygady Rakiet Oper.

(Iskander)

Brygady inż-sap
okręgowe 2

(2 i 16)

1

(79*)

1

(45)

1 APancGW 1

(4)

1

(2)

1

(6)

1

(27)

1

(96)

1

(288)

1

(112)

6 A 2

(25, 138)

2

(9, 268)

1

(26)

1

(30)

20 A 1

(1)

2

(3, 144)

1

(236)

1

(448)**

Obwód Kaliningradzki (11KA) 1

(79)

1

(244)

1

(152)

 

Uwagi.

  1. Uwzględniono wyłącznie związki taktyczne szczebla brygady i dywizji o potencjalne ofensywnym pomijając część jednostek szczebla pułkowego i tyłowych. W nawiasie numery związków taktycznych (ZT).
  2. Uwzględniono siły 11 KA w Obwodzie Kaliningradzkim, jako izolowanym kierunku operacyjnym, bez brygady piechoty morskiej FB i innych sił obrony brzegowej.
  3. Podporządkowanie należy traktować orientacyjnie.

* Systemy Smiercz 300 mm (12 wyrzutni).

** Na 2018 zaplanowano przezbrojenie z rakiet operacyjnych Toczka-U na Iskander, planu jeszcze nie wykonano.

 

W ramach ZachOW, w Obwodzie Kaliningradzkim, występuje “bańka” antydostępowa A2/AD, czyli strefa zamknięta dla przeciwnika, z silną obroną przeciwlotniczą, przeciwrakietową, przeciwokrętową i systemami walki radioelektronicznej. W Obwodzie siły A2/AD tworzą m.in.: 2 dywizjony S-400 183 Pułku OPL Floty Bałtyckiej, dwa dywizjony S-300PS 1454 Pułku OPL, 25 Samodzielna Brygada Rakietowa Obrony Wybrzeża (Bastion-P), 152 Samodzielna Brygada Rakietowa (Iskander-M), 841 Centrum Walki Radioelektronicznej.

 

Południowy OW

 

Południowy OW powstał 2010 r., początkowo odpowiedzialny był za kierunek kaukaski, obecnie także ukraiński. PołOW składa się z jednostek centralnego (okręgowego) podporządkowania, wojsk pow-des, Floty Czarnomorskiej i zgrupowania na Krymie, oraz trzech armii: 8, 49 i 58 . W chwili obecnej poza tradycyjnym ukierunkowaniem na region Kaukazu, PołOW otrzymał duże siły i środki (8A, 22KA) na kierunku ukraińskim.

 

Związki taktyczne Dywizje Pancerne Dywizje Zmechanizowane Brygady Pancerne Brygady Zmechanizowane Brygady Rozpoznawcze Brygady Specnaz Brygady Artylerii Brygady Rakiet Oper.

(Iskander)

Brygady

inż-sap

okręgowe 3

(10, 22, 346)

1

(439*)

1

(11)

8A 1

(150)

1

(20)

49A 2

(205, 34**)

1

(277)

1

(1)

58A 1 2

(19, 136)

1

(100)

1

(291)

1

(12)

Krym (22KA) 1

(126***)

1

(127)

  1. Nie uwzględniono trzech baz zagranicznych (4 w Osetii Południowej, 7 w Abchazji, 201 w Tadżykistanie)
  2. Uwzględniono siły 22 KA na Krymie, jako izolowanym kierunku operacyjnym, bez brygady piechoty morskiej FCz i innych sił obrony brzegowej.
  3. Podporządkowanie należy traktować orientacyjnie.

* Systemy Smiercz 300 mm (12 wyrzutni).

** Formalnie górska

*** Formalnie Obrony Brzegowej

 

W powyższym wykazie warto zwrócić uwagę nie tylko na odtwarzanie dywizji, ale także na rozbudowę ZT o specjalnym charakterze, np. powstałych w ostatnich latach dwóch brygadach rozpoznawczych mogących wykonywać zadania rozpoznawczo-specjalne na korzyść dowództw wyższych szczebli (np. 127 BRozp dla FCz lub 22KA, a 96 BRozp dla 1 APancGw), w Kaspijsku z kolei zakończono formowanie 177 Pułku Piechoty Morskiej (połączenie dwóch batalionów PM).

 

W ramach PołOW, na Krymie, występuje “bańka” antydostępowa A2/AD z silną obroną przeciwlotniczą, przeciwrakietową, przeciwokrętową i systemami walki radioelektronicznej. Na Krymie siły A2/AD tworzą m.in.: 31 Dywizja Obrony Przeciwlotniczej (PWO) w składzie dwóch pułków: 12 Pułk OPL i 18 Pułk OPL (cztery dywizjony S-400), 15 Samodzielna Nadbrzeżna Brygada Artyleryjsko-Rakietowa, 475 Centrum Walki Radioelektronicznej (m.in. system rozpoznawczo-zakłócający wielkiej mocy Murmańsk-BN).

 

Rezerwa strategiczna

 

Osobno należy potraktować brygady i dywizje pow-des, bowiem stanowią one siły szybkiego reagowania i operacyjno-strategiczną rezerwę, zdolną do przerzutu i wsparcia w dowolnym regionie Rosji. Oczywiście w pierwszej kolejności przerzut związany będzie z położeniem geograficznym i na korzyść własnego okręgu wojskowego, ale należy zaznaczyć, że wojska pow-des nie podlegają dowództwu okręgu, a na ćwiczeniach praktykowane są przerzuty powietrzne na dalekie odległości.

 

Brygada Specnaz Brygada Łączności Brygada Pow-Des lub Des-Szt Dywizja Pow-Des lub Des-Szt
Zachodni OW 1 (45) 1 (39) 3 (76, 98, 106)
Południowy OW 1

(56)

1

(7*)

* Formalnie górsko-szturmowa

Warto także zwrócić uwagę na formowane od kilku lat brygady śmigłowców, które istotnie zwiększają potencjał transportowo-bojowy okręgów. Brygada ma składać się z większej ilości eskadr niż pułk i być wyposażona w kilka typów najnowszych śmigłowców – uderzeniowe Mi-35M, Mi-28N i Ka-52, transportowo-bojowe Mi-8MTW-5 i Mi-8AMTSz oraz ciężkie transportowe Mi-26. Brygada lotnictwa armijnego (ok. 60-70 maszyn) ma więc duży potencjał bojowy w działaniach rozpoznawczych, ofensywnych i transportowych (zarówno w zakresie desantów taktycznych, jak i przerzutów operacyjnych, nawet do batalionu). W poszczególnych armiach występują także pułki śmigłowców.

Ocena potencjału bojowego poszczególnych ZT, czy nawet armii nie jest łatwy. Jako przykład poglądowy można podać szacunki dotyczące dwóch armii: 1 APancGw czołgów – ponad 500, bwp i BTR – ponad 600, systemów artyleryjskich – ponad 400; 20 A (bez 1 BPanc) czołgów – ponad 200, bwp i BTR – prawie 400, systemów artyleryjskich – prawie 300.

 

  1. Program modernizacji technicznej

 

Przez całą dekadę trwa program modernizacji technicznej SZ FR. Do jednostek trafia sprzęt nowy i zmodernizowany, w ten sposób skokowo wrasta efektywność bojowa jednostek. Konieczność przezbrojenia dużej ilości związków taktycznych powoduje, że jeszcze nie osiągnięto zaplanowanego poziomu 70% nowoczesnego sprzętu w jednostkach (pułkach, brygadach i dywizjach). W porównaniu do 2012 r. odsetek nowoczesnego sprzętu wojskowego wzrósł o 3,7 razy i tym samym zwiększył się z 16% do obecnych 60-61%. Jeśli chodzi o WL to modernizacji podlegają zwłaszcza jednostki z zachodniego i południowego OW, w mniejszym stopniu centralnego i najmniejszym wschodniego.

Oczywiście do wojsk trafiło najwięcej samochodów i pojazdów kołowych, ale procent nowoczesnego, zmodernizowanego sprzętu wzrósł także w stosunku do wozów pancernych. Jeśli chodzi o czołgi są to wozy i czołgi zmodernizowane o większym potencjalne bojowym niż warianty wyjściowe (zwłaszcza w dywizjach): czołgi T-72B3 i T-72B3M, T-80U i T-80BWM, w mniejszym stopniu T-90M. W okresie 2018-2019 do wojska trafią m.in. czołgi T-90M (batalion – 30 maszyn), a w 2019 drugi batalion (30 maszyn), jednak podstawowym czołgiem będzie nadal T-72B3 (i T-72B3M). Tym samym na zachodniej flance głównym kułakiem pancernym będą zmodernizowane czołgi typoszeregu T-72 i T-80.

W jednostkach zmechanizowanych wciąż królują BMP-2, ale częściowo zastąpią je zmodernizowane BMP-2M, transportery opancerzone BTR-80 zastępowane są przez nowsze BTR-82. Zapowiedziano także dostawy i modernizację wozów BMP-3.

Wzmocnieniu ilościowemu i jakościowemu ulega także artyleria, również największej mocy. Przykładowo rozformowana w 2009 r. 45 Brygada Artylerii została w 2017 r. sformowana na nowo. Na jej uzbrojeniu znalazły się haubice 2S7M Małka 203 mm i moździerze 2S4 Tulipan 240 mm. Wzrosła skuteczność artylerii lufowej i rakietowej m.in. z powodu koordynacji ostrzału z użyciem bezzałogowców (np. Orłan-10), co jest dzisiaj standardem, użyciu zautomatyzowanych systemów dowodzenia, lepszego wyszkolenia pododdziałów itp.

Praktycznie zakończono przezbrajanie brygad rakiet operacyjnych z systemów Toczka-U na najnowsze Iskander-M. Po przezbrojeniu ostatniej – dwunastej brygady (448) – można oczekiwać formowania kolejnych, które tymczasowo otrzymają Toczki, a docelowo Iskandery.
Część pułków artylerii samobieżnej przezbrojono z 2S19 Msta-S na zmodernizowane 2S19M1 i 2S19M2. Przykładowo dwa pułki artylerii 2 i 4 dywizji 1 APancGw mają po dwa dywizjony 2S19M2 Msta-S (36 sztuk).

W najbliższych latach na uzbrojeniu pułków artylerii rakietowej znajdą się nowe modułowe systemy 9K512 Uragan-1M 220/300 mm, czy armatohaubice 2S35 Koalicja-SW 152 mm oraz większe niż obecnie ilości systemów 122 mm Tornado-G.

Najdalej idącej modernizacji poddano park samochodowy SZ FR. Wprowadzane są nowoczesne samochody ciężarowe (Urał, KamAZ), pojazdy kołowe 4×4 (Tigr, Ryś), pojazdy minoodporne 6×6 Tajfun-K i wiele innych.

Unowocześniono także park maszynowy wojsk powietrzno-desantowych i desantowo-szturmowych. Na ich wyposażenie idzie sprzęt modernizowany, ale przede wszystkim nowego pokolenia, jak transportery BTR-MDM Rakuszka, bojowe wozy desantowe BMD-4M Sadownica i niszczyciele czołgów (lekkie czołgi) 2S25 Sprut-SD (Sprut-SDM-1).

Program modernizacji technicznej idzie pełną parą w lotnictwie armijnym (tzw. armiejska awiacja – AA). Rola starszych typów śmigłowców jak Mi-24, czy Mi-8 została zmarginalizowana. Do jednostek bojowych trafiają w ostatnich latach dziesiątki zmodernizowanych Mi-24, czyli Mi-35M, śmigłowce uderzeniowe nowego pokolenia Mi-28N i Ka-52, transportowo-bojowe Mi-8MTW-5 i Mi-8AMTSz oraz ciężkie transportowe Mi-26. Opracowywane są wersje rozwojowe wspomnianych maszyn, które wkrótce zasilą jednostki liniowe (np. nowa wersja Mi-28 i Ka-52).

W ciągu dekady, w zasadzie od zera, zbudowano flotę bezzałogowców różnych typów, wyszkolono personel i wdrożono procedury użycia (cenne są doświadczenia z Syrii, gdzie masowo wykorzystywane są drony, m.in. Forpost, Orłan-10, Elerion itd.)

Wciąż jeszcze nie trafiają do wojsk liniowych wozy nowego pokolenia rodziny Armata, Bumerang, czy Kurganiec.

 

  1. Potencjał na flance zachodniej

 

Państwa Bałtyckie

 

Na kierunku bałtyckim, przeciwko słabym siłom państw bałtyckich, rozwinięta jest 6 A ze sztabem w St. Petersburgu. Podstawą operacyjną może być rejon St. Petersburga i Pskowa. Bliskość sił i środków do granicy, zwłaszcza w rejonie Pskowa, umożliwia szybkie ofensywne działania z ciężkością na dowolnym kierunku – pół-zach, zach lub poł-zach.. W pierwszej kolejności działania ofensywne poprzedzone byłyby operacjami specjalnymi i powietrzno-desantowymi, w drugim jednostkami pancerno-zmechanizowanymi. Siły drugiego rzutu mogą być wydzielone z głębi kraju (np. Centralnego OW) lub z 1 APancGw oraz sił pow-des. Możliwe jest także działanie z terenu Białorusi częścią sił 1 APancGw. Na odcinku litewskim można spodziewać się także projekcji siły lub nawet działań ofensywnych z Obwodu Kaliningradzkiego siłami piechoty morskiej (336 Brygada) oraz sił naziemnych 11 KA. Potencjał ofensywny wzmacniają śmigłowce i samoloty bojowe oraz rakiety manewrujące zdolne razić cele lądowe systemu Kalibr i Bastion-P (Floty Bałtyckiej) oraz rakiety operacyjne Iskander-M.

 

Białoruś

 

Białoruś jest państwem sojuszniczym i silnie związanym z Rosją (tzw. ZBIR). Wszystkie cykliczne ćwiczenia Zapad zakładały współpracę wojsk białoruskich i rosyjskich, które są ze sobą znacząco zintegrowane. W związku z tym istnieje wysokie prawdopodobieństwo współdziałania zbrojnego obu sił zbrojnych. W sytuacji neutralności SZ Białorusi należy zakładać, iż obszar republiki będzie dostępny dla SZ FR, jako obszar koncentracji sił i środków. Wkroczenie na obszar Białorusi jest ćwiczone w 1APancGw, jako jeden z podstawowych scenariuszy wojennych. Ćwiczenia białorusko-rosyjskie (np. Zapad-2017), z przemieszczaniem sił i środków wojsk pow-des i elementów uderzeniowych1APancGw na teren Białorusi, są de facto praktycznym i sztabowym ćwiczeniem na wypadek konieczności wejścia SZ FR na teren republiki.

Jeśli chodzi o zbrojny konflikt między sąsiadami, to jest on mało prawdopodobny. W przypadku wejścia zbrojnego SZ FR, należy założyć, iż będzie to bezkrwawy lub prawie bezkrwawy konflikt, zakończony zajęciem obszaru Białorusi. W ramach ćwiczeń Zapad ćwiczone są nie tylko masowe przemieszczenia sił i środków (wojsk pow-des, specjalnych i 1 APancGW), ale także pełne zabezpieczenie logistyczne operacji (trasy przemarszu, składy paliwa, obozy polowe etc.).

 

Ukraina

 

Przemieszczenia i odtwarzanie sztabów armii i dywizji związane były ze wzmocnieniem potencjału ofensywnego na zachodniej flance, na tzw. kierunku ukraińskim. W obecnie przy pełnoskalowym konflikcie rosyjsko-ukraińskim – czego nie należy całkowicie wykluczać – na kierunku ukraińskim, w pierwszym rzucie, uderzyć mogą ZT wszystkich trzech armii – 1APancGw, 20A i 8A.

1 APancGw może uderzyć z pół-wsch (lub północy jeśli z terenu Białorusi), z miejscem koncentracji w rejonie tzw. “łuku briańskiego” – rejonu granicznego między Rosją, Białorusią i Ukrainą. Stąd do Kijowa jest zaledwie 200 km, a teren jest bardzo dobrze udrożniony i nadający się do uderzenia kolumn pancerno-zmechanizowanych.

Bezpośrednio ze wschodu, z rejonu obwodu rostowskiego, na Ukrainę mogą nacierać związki taktyczne 20 A, w tym przede wszystkim 3 i 144 dywizje, natomiast z południowego-wschodu siły 8A, w tym 150 dywizja. Potencjał uderzeniowy 8A wzmacniają także dwa korpusy tzw. separatystów na Donbasie (doniecki i ługański). W razie konfliktu pełnoskalowego poza wielokierunkowym uderzeniem trzech armii (1, 20 i 8) oraz zgrupowania na Krymie należałoby się spodziewać pełnej mobilizacji sił specjalnych, pow-des, rakietowych i Floty Czarnomorskiej, z pełnym arsenałem rakiet systemów rakietowych Kalibr, Bastion-P i Iskander.

 

Polska

W chwili obecnej polska nie graniczy z SZ FR, a sam okręg Kaliningradzki jest za słaby, aby zagrozić północnej flance Rzeczypospolitej. Okręg Kaliningradzki będzie groźny jedynie jako bastion A2/AD z bronią ofensywną (Kalibry i Iskandery), jednakże jego potencjał lądowy jest znikomy, mimo pewnych wzmocnień (np. odtworzenie pułku pancernego).

Sytuacja zupełnie zmieni się w wypadku przesunięcia rosyjskiej flanki na zachód – na zachodnie rubieże Białorusi lub Ukrainy. Wówczas sytuacja będzie diametralnie różna, a siły i środki SZ FR znajdą się bezpośrednio na polskiej granicy (elementy 1APancGw, 20A, 8A etc.).

W przypadku konfliktu w naszym regionie szczególne znaczenie nabiera tzw. przesmyk lub korytarz suwalski. Jest to obszar rozdzielający (lub łączący) państwa Bałtyckie z Polską (a więc krajami NATO) oraz rozdziela obszar Obwodu Kaliningradzkiego od Białorusi. Obszar ten ma więc znaczenie strategiczne, porównywalne z przesmykiem Fulda z okresu Zimnej Wojny. W analizach rosyjskich zwraca się oczywiście uwagę na to, że ten niewielki terytorialnie obszar w ostatnim czasie został wzmocniony. Narastanie sił ofensywnych w Kaliningradzie (np. sformowanie na bazie samodzielnego batalionu 11 Samodzielnego Pułku Pancernego w Gusiewie) w oczywisty sposób ma przełożenie na bezpieczeństwo przesmyku suwalskiego. Zajęcie przesmyku suwalskiego przez Rosjan oznacza tym samym odcięcie państw bałtyckich od reszty NATO.

 

Wówczas jednakże można założyć całkowite przeformatowanie podstawowych założeń bezpieczeństwa Polski.

 

  1. Wnioski

 

Na zachodniej flance SZ FR mają ogromny potencjał uderzeniowy, z szybkim czasem reakcji i znacznymi możliwościami operacyjno-strategicznego przemieszczania (przerzutu) wojsk. Odtwarzanie dywizji i sztabów korpuśnych i armijnych wskazuje na powrót do koncepcji wojny regionalnej lub pełnoskalowej, z użyciem dużych mas wojsk. Wojska pow-des stanowią siły szybkiego reagowania zdolne do wsparcia WL na dowolnym kierunku, albo jako klasyczne siły desantowe, albo – raczej – jako lekkie wojska aeromobilne operujące jako naziemne siły wzmocnienia.

Kluczowym może okazać się Białoruś – jako sojusznik lub jako kraj związkowy, udostępniający swój teren dla SZ FR. Teren Białorusi może być dla rosyjskich ZT bazą wyjściową do uderzenia na wielu kierunkach – bałtyckim, polskim, czy ukraińskim.

Szacuje się, że siły trzech armii na zachodniej flance FR – 1APanGw, 8A i 20A – to ok. 120 tys. ludzi i ok. 1300 czołgów, a więc około połowa aktywnych czołgów w jednostkach liniowych (bojowych) SZ FR.

Formowanie sztabów korpusów i armii oraz odtwarzanie szczebla dywizyjnego wskazuje na przygotowania SZ FR do ewentualnego konfliktu zbrojnego na dużą skalę, z użyciem dużej ilości związków taktycznych na poszczególnych kierunkach i pełnym zabezpieczeniem tyłowym (logistycznym) operacji.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.